IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Just a cup of coffee.

Ga naar beneden 
AuteurBericht
James Lion

avatar

Aantal berichten : 96

Dossier
Leeftijd: 21
Partner: My ego.
Gezondheid:
100/100  (100/100)

BerichtOnderwerp: Just a cup of coffee.   ma aug 05, 2013 8:40 am

James Lion.

Een kleine zucht komt uit mijn keel als ik de deur naar buiten open, een aantal mensen lopen me haastig voorbij, oplettend kijk ik om me heen of er ergens problemen zijn en zodra ik zie dat alles op dit moment nog even rustig is loop ik de straat op en sluit de deur achter me. Ik heb er geen behoefte aan dat iemand probeert in te breken en er niet eens moeite voor hoeft te doen, want mensen die hard spullen nodig hebben deinzen er tegenwoordig niet meer voor terug om gewoon een huis in te gaan en wat spullen mee te nemen, als ze dan toch spullen van mij meenemen en gaan gebruiken mogen ze ook wel moeite doen voor die spullen. Aangezien ik nu eindelijk een vaste baan heb kan ik het me wel permitteren dat mensen wat dingen uit mijn huis jatten en het niet terugbrengen, hoewel mijn loon nog niet zo veel is verdien ik elke avond wel wat extra geld doordat ik het luisterende oor voor iemand was.
Rustig loop ik richting de supermarkt en pak een karretje zodat ik niet met mijn handen vol de winkel door hoef te lopen. Ik gooi wat ontbijtgranen en melk in mijn karretje en vervolg mijn weg richting de schappen waar de drank ligt, ik leg voorzichtig een fles whisky in mijn karretje en loop door naar het brood waar ik een zak meergranenbrood vandaan haal. Ergens op de achtergrond hoor ik een man hard schelden en daaruit haal ik al op dat hij niet betaalt voor zijn boodschappen, ik negeer het en pak wat yoghurt om mijn boodschappenlijstje te voltooien en loop richting de kassa waar ik netjes betaal voor mijn boodschappen en een gratis plastic zak krijg om mijn boodschappen in te dragen. Wat een service hier.
Met de plastictas vol met boodschappen loop ik de straten weer door en kijk af en toe bij een winkel naar binnen of ik leuke dingen zie hangen, af en toe waag ik me een winkel in, maar ik vind niets waar ik mijn geld aan wil spenderen. Zodra ik de hoek om ga en naar de Starbucks wil gaan om mijn cafeïnegehalte weer op pijl te krijgen zie ik een man met een honkbalknuppel rondlopen, snel draai ik me om en loop snel een winkel in, zulke types staan meestal te wachten op een persoon om te beroven en op dit moment kan ik het me niet permitteren om het geld in mijn portemonnee te verliezen of mijn boodschappen, kleren of leven. Na ongeveer 10 minuten door de winkel lopen en ongeïnteresseerd de rekken door te kijken waag ik me weer de straat op en kijk voorzichtig om de hoek of de man er nog staat, maar ik zie hem niet meer, dus met goede hoop loop ik de straat in en verdwijn dan snel de Starbucks in. Ik zie de man met zijn honkbalknuppel aan de bar zitten met een beker koffie in zijn handen en zijn honkbalknuppel rustend tegen zijn barkruk, blijkbaar heeft hij wat hij wilde, dus ik hoef niet meer zo bang voor hem te zijn.
Bij de balie vraag ik om een simpele, maar grote beker koffie, ik hoef er geen speciale smaak aan te hebben; koffie is goed genoeg voor mij. Ik neem plaats aan een van de tafels en zet mijn boodschappen naast me op de bank waarna ik een grote slok van mijn koffie neem. Ik heb mijn beker nog niet op de tafel gezet of de man met de honkbalknuppel slaat door het lint, blijkbaar heeft de persoon die hem serveerde iets verkeerd gedaan in de ogen van de man. Woest slaat hij op de toonbank met zijn honkbalknuppel en zwaait er mee in het rond, ik zak wat lager op de bank zodat ik niet heel erg opval. Natuurlijk moet ik de man stoppen of een of andere heldendaad verrichten, maar vandaag ben ik gewoon niet in de stemming en wil ik gewoon rustig kunnen genieten van mijn koffie, dus besluit ik de man rustige te negeren en neem weer een slok van mijn koffie.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper Delta
Admin
avatar

Aantal berichten : 43

Dossier
Leeftijd: 21 years
Partner: you're my heroin, my sucicide
Gezondheid:
100/100  (100/100)

BerichtOnderwerp: Re: Just a cup of coffee.   ma aug 05, 2013 9:07 am

Jasper had zeker niet rustig thuis zitten wachten. Ondanks zijn angst om nog een keer de garage te sluiten, was hij toch weer aan het werk gegaan. Vegen motor olie zaten over zijn gezicht en zijn armen. Hij had zijn overal om zijn middel vast geknoopt en het zwarte shirt wat hij er onderaan had was helemaal vies geworden van de motor olie. Gelukkig maar dat je het niet zo goed kon zien op het zwart. Hij rolde zichzelf onder de auto vandaan en veegde het zweet van zijn voorhoofd af. Hij had nog een lange dag te gaan vandaag in de garage. Maar eerst wou hij even wat te eten halen. Hij ging recht op zitten en strekte zich uit. Hoorde zijn ruggengraat kraken en bewoog zijn nek totdat die net zo'n krakend geluid maakte. `Lekker liggen maffen Delta?` Lacht een van zijn collega's naar hem. Jasper stak vlug zijn middel vinger op naar de man en lachte even.
`Ik wou dat ik had geslapen.` Riep hij naar de man. Hij stond op van de grond en haalde de gereedschapsriem van zijn middel. Die legde hij op de op de werkbank en melden zich af bij de chef omdat hij pauze ging houden.

De zon was behoorlijk irritant in zijn gezicht, hij was natuurlijk gewend om in die donkere loods te werken. Hij had zijn piloten bril op zijn neus gezet, waardoor zijn zicht redelijk vrij gemaakt werd. Toch voelde hij zich nog niet prettig op straat. Jasper keek even om zich heen en uiteindelijk vond hij de boos doener. Een man met een knuppel aan de over kant van de straat. Jasper kende de knul, hij kende hem maar al te goed. Het was een van zijn beste vrienden geweest toen hij die nog had. De vrienden waarmee hij een fout was gegaan, waarvan de helft in de bak was geraakt en hij was veilig weg gekomen. Volgens Jasper was een van hun die wraak op hem had genomen en hem met benzine had overgoten. Zachtjes beet hij op zijn onderlip en probeerde zo normaal mogelijk over straat te lopen. Hoopte dat de knul hem met rust zou laten. Uiteindelijk dook hij een starbucks in en bestelde daar een koffie. Een lange tijd bleef het rustig. Geen knul met een honkbal knuppel. Hij keek weg van het raam toen hij hem voorbij zag lopen, maar dat had niet gewerkt. Matt, zo heette hij. Met de honkbal knuppel over zijn schouder gegooid kwam hij binnen. `Oi Jasper, hoe is het met jouw?` Een harde slag tegen zijn rug betekende dat hij beter zijn mond kon houden. Jasper knikte vriendelijk. Matt kwam naast hem zitten en bestelde nog iets. Ondertussen waren nog een paar mensen binnen komen lopen die een bestelling deden. Het gesprek dat Jasper had met Matt was heel erg oppervlakkig. Hij was bang dat hij iets verkeerds zou zeggen, wat dus ook gebeurde. `Wat zei je?` Vroeg Matt kwaad en hij begon met zijn honkbal knuppel te zwaaien. Jasper kon het nog maar net ontwijken, maar viel wel van zijn stoel. Hij was geen watje of zo en wilde ook niet in elkaar geslagen worden. Ondertussen was hij wel iets gewend geweest en had hij zichzelf ook vaak al beschermd van gekken. Jasper greep Matt bij zijn armen en probeerde de honkbal knuppel uit zijn handen te krijgen, maar in plaats daarvan kreeg hij een slag met de honkbal knuppel waardoor Jasper achteruit viel tegen een tafeltje aan waar een man aan zat. Natuurlijk zoals altijd deden ze net alsof ze niet zagen wat er gebeurde.
`Help dan verdomme.` Snauwde Jasper een beetje kwaad tegen de man, die er niet uit zag als een spierloos persoon.

_________________
Looking for misery, but she found me lying naked on the floor

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://foreverhalloween.actieforum.com
Kol Mikaelson

avatar

Aantal berichten : 53

Dossier
Leeftijd: 20
Partner: I met a lot of people and you dont paticulary stand out.
Gezondheid:
100/100  (100/100)

BerichtOnderwerp: Re: Just a cup of coffee.   ma aug 05, 2013 9:40 am


Zijn handen staken in zijn broekzakken, de oortjes die hij in had en de luide muziek die erdoor heen kwam zorgde ervoor dat hij niet hoorde wat er om hem heen gebeurde. Kol moest het ook niet weten. Hij wou enkel maar iets gaan drinken in de Starbucks om daar ook de rest van zijn dag door te brengen. Hij had geen baan, geen plek waar hij nodig was. Hij moest nergens zijn en werd nergens verwacht. Hij deed zoals altijd gewoon waar dat hij zelf zin in had. Niet zoals andere mensen tegenwoordig. Hij ging niet zomaar even een bank beroven omdat hij zich verveelde. Dat hij niet eens iemand dode kon hij niet ontkennen, maar hij ging het niet in het openbaar doen waar dat iedereen hem kon zien. Dat deed hij liever stiekem om de politie nog wat meer werk te geven. In het openbaar trok het teveel aandacht en dan kon hij het weer op lopen zetten omdat mensen achter hem aan kwamen.
Toen dat hij de Starbucks eindelijk had bereikt ging hij naar binnen. Bestelde een koffie met karamel smaak en betaalde zoals het hoorde. Vervolgens ging hij aan een tafel zitten. Heel de tijd had hij zijn oortjes in gehad, alleen niet toen hij zijn koffie bestelde. Toen hij zijn koffie gekregen had en de serveerster had bedankt, dan pas had hij zijn oortjes weer in gestoken. Een hele tijd was het rustig geweest. Hij genoot van zijn koffie, was zelfs nog een stuk chocoladetaart gaan halen die hij op had gegeten. De rust werd enkel verstoort toen er een man binnen kwam. Hij had een knuppel bij en zo te zien was niet iedereen fan van hem.
Er had al een gespannen sfeer gehangen in het café toen dat er een man binnen kwam met een honkbalknuppel. Sommige mensen hadden hun gesprek gestopt en keken de man aan om er zeker van te zijn dat hij niets van plan was. Pas toen ze daar zeker van waren praten ze verder, maar veel zachter dan ervoor. Het deed een grijns verschijnen op de jongen zijn gezicht. Ze waren gewoon bang omdat de man een honkbalknuppel vast had, maar ze moesten eens weten wat sommige mensen verborgen hielden onder hun jassen. Peperspray, messen en pistolen, kleinere wapens die makkelijk te verbergen waren, en niemand zou ooit weten dat je het bij je hebt. Een knuppel daarin tegen viel hard op, als je daar iets mee deed had het minder effect. Het verrassingseffect was weg want mensen wisten wat ze konden verwachten. Kol nipte van zijn koffie. Hij keek maar wat voor zich uit, met een verveelde blik in zijn ogen. Het leek alsof hij in gedachten was over iets maar in plaats daarvan luisterde hij naar het gesprek dat de man met de knuppel en één of andere gast met elkaar hadden. Het was niets interresant, of in het begin toch niet. Er moest iets zijn gezegd dat de knuppelgozer niet aanstond . Hij begon in de wilde weg met zijn knuppel te zwaaien. De knuppel raakte de tafel waar hij aan zat en zorgde ervoor dat de koffie die hij had op de grond viel. ‘Eey! Daar heb ik voor betaald hoor!’ Riep Kol. Zijn blik gleed van de kapotte tas op de grond naar de knuppelgozer. Het is allemaal goed en wel als je een gevecht wilt houden, maar je moet anderen erbuiten houden. Nee, dat was niet waar. Je moest Kol erbuiten houden, als hij er wat mee te maken wou hebben dan zal hij het wel laten merken. Nu was hij enkel maar geërgerd omdat zijn koffie naar de knoppen was. Even keek hij om zich heen en zag hoe dat sommige mensen weg gingen en anderen gewoon deden alsof dat er niets aan de hand was. De kerel die zonet nog aan het praten was met knuppelgozer had hem vast. Wat precies zijn doel was kon Kol niet uitmaken, het had in ieder geval geen effect. Hij kreeg een klap van de knuppel en viel daardoor naar achter, tegen een andere tafel aan. Aan de tafel zat iemand, rustig te drinken alsof dat er niets aan de hand was.
Overdreven rolde hij met zijn ogen. Eerst ging hij recht staan op zijn stoel om vervolgens op de tafel waaraan hij zat te staan. Zijn armen moest hij spreiden om zijn evenwicht te houden toen de tafel bewoog. Toen hij zijn evenwicht gevonden had pakte hij een zwart wapen vanonder zijn jas. Het was een pistool. Zonder enige moeiten maakte Kol het wapen klaar voor gebruik en hield het vervolgens in de lucht en schoot. Een luide knal voelde de ruimte en stukjes steen vielen naar beneden. Even keek de jongen dan ook naar boven naar het gat in het plafon. De kogel zorgde op zich voor een klein gat, maar het feit dat het niet zo stevig was liet het gat groter worden. Hij schudden zijn hoofd dan ook weer en keek naar het trio. Knuppelgozer, kerel en dan een dude die niets deed. ‘Heb ik jullie aandacht nu? Of gaan jullie als kleuters verder spelen?’ Hij hield zijn pistool nu voor zich uit, gericht op het trio, klaar om de eerste die een verkeerde beweging maakte neer te schieten. Of in ieder geval ging hij dat toch proberen. Je kon altijd missen. Ook al was het niet zijn plan om zich te moeien, toch had hij een tevreden glimlach op zijn gezicht.

_________________




Laatst aangepast door Kol Mikaelson op ma aug 05, 2013 10:11 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
James Lion

avatar

Aantal berichten : 96

Dossier
Leeftijd: 21
Partner: My ego.
Gezondheid:
100/100  (100/100)

BerichtOnderwerp: Re: Just a cup of coffee.   ma aug 05, 2013 10:00 am

Zodra er iets tegen mijn tafel aanbotst kom ik uit de trance waar ik in zat, zonder het überhaupt door te hebben, ik denk dat het de koffie is die mij een rustig gevoel geeft. Maar dat is nu weg dankzij de knuppel man en de jongen die nu naast mijn tafeltje op de grond ligt, ik kijk hem even aan en hoor hem zeggen dat ik moet helpen. Ik adem even diep in en uit en kijk naar de man met de knuppel die er nog altijd dreigend mee rondzwaait. Ik rol met mijn ogen maar word opgeschrokken door een harde knal, voor een kort moment vraag ik me af of ik dood ben, of de jongen op de grond iets heeft gedaan, of de man met de knuppel zojuist de jongen met een harde knal vermoord heeft... er schiet van alles door mijn gedachten, maar niet wat er nu echt gebeurde. Ik keek de jongen aan die zojuist met een pistool een gat in het dak geschoten heeft, dit wordt me allemaal te veel, nu bemoeid hij zich er ook al mee. Het eerste wat ik geleerd heb in deze nieuwe wereld is dat je altijd buiten elk conflict moet blijven, maar nu word ik er gewoon ingesleurd.
Gefrustreerd kijk ik van de jongen met de knuppel naar de jongen met het geweer en open dan mijn mond; “Allemachtig, kan een jongen dan niet meer rustig van zijn koffie genieten zonder dat er een stelletje vreemden beginnen te vechten en deze tent vernielen?” Ik voel de woede al een beetje opborrelen en probeer het in te houden, zelfs wat ik zeg probeer ik nog te filteren. “Waarom moet er toch altijd gevochten worden in deze God verlaten stad,” woedend sta ik op en geef de man met de knuppel een goede vuist in zijn gezicht en rijk mijn hand uit naar de jongen die op de grond ligt, “waarom vechten jullie überhaupt?” Met een vragende blik kijk ik hem aan en krab even aan de achterkant van mijn hoofd. “En waarom, schiet je een kogel door het dak?” Val ik dan uit naar de gast die zijn pistool getrokken heeft, “Dat is een verspilde kogel die het dak vernield heeft in plaats van de man die dit allemaal begon,” ik kan zo slecht tegen dit soort situaties. Als ik hoor dat de man achter me opstaat draai ik me om en grijp hem bij zijn schouders om hem op mijn tafel te duwen; “Als jij nog een keer met die honkbalknuppel van je slaat, stomp ik al je tanden uit je muil!” Gelukkig heb ik wel leren opkomen voor mezelf, ik was vroeger nooit een grote, stoere jongen en werd daarom altijd uitgekozen om in elkaar te slaan. Nu kan ik bijna elke man aan, als ik maar heel boos ben, dan voel ik de adrenaline al door mijn aderen pompen. Ik laat de man los en pak mijn koffie en mijn tas met boodschappen, “Deze wereld is zo verpest...” zucht ik dan uit en neem een slok van mijn koffie. Ik heb niet echt een plek waar ik heen moet, ik moet vanavond pas werken, dus blijf ik maar gewoon staan.




Sorry, hij faalt een beetje xD

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper Delta
Admin
avatar

Aantal berichten : 43

Dossier
Leeftijd: 21 years
Partner: you're my heroin, my sucicide
Gezondheid:
100/100  (100/100)

BerichtOnderwerp: Re: Just a cup of coffee.   ma aug 05, 2013 10:24 am

Jasper kwam met een harde klap tegen de tafel aan en probeerde hulp te vragen bij de man die daar aan tafel zat. Maar jammer genoeg, kreeg hij geen reactie van die man. Nog niet voordat er een harde klap te horen was. Jasper kende het maar al te goed. Het geluid schoot door zijn hoofd en herinneringen die hij ver weg had gestopt kwamen weer naar voren. Beelden die hij niet wilde zien, zag hij weer helder voor zich. Hij verwachtte dat de man met de honkbal knuppel neer zou vallen met sporen bloed over de grond. Maar dat gebeurde niet. Was hij het zelf die neer geschoten was? Hij voelde geen pijn, geen warmte. Hij voelde helemaal niets. Hij had zijn ogen nog gericht op de man met knuppel, maar verwijderde zijn blik van hem. Hij keek omhoog waar hij een gat in het dak zag. Zijn ogen volgde omlaag en daar onder stond een man. Een man met een pistool op hen gericht. Alsof zij de personen waren die alles waren begonnen. En dat terwijl Jasper alleen maar vroeg hoe het ging. Een vraag die je iedereen kon stellen, maar nooit zeker wist wat voor een antwoord je kon krijgen. Dit antwoord had hij niet verwacht. ‘Heb ik jullie aandacht nu? Of gaan jullie als kleuters verder spelen?’ Jasper keek even achter om naar de andere man. Die zat nog steeds aan zijn tafel. Vlug krabbelde hij overeind. Hij zag de kans en nam die. Maar rennen deed hij niet. Daar had hij geen kans voor. Nu pas begon ook de man achter hem kwaad te worden. Hij wilde gewoon een kop koffie drinken, maar wij moesten zo nodig alles slopen en vechten. Jasper had niets gesloopt, hij had niet geschoten. Hij werd alleen maar aangevallen en probeerde het te stoppen. Zelfs de man met de knuppel bleek nog al verbijsterd te zijn, de man op tafel kreeg ook een veeg uit te pan en zelfs Jasper kreeg er een. Alsof hij er iets aan kon doen dat deze wereld verpest was. Alsof het zijn fout was dat iedereen met elkaar aan het vechten was. Hij trok zijn shirt recht en probeerde recht te staan, zonder te laten zien dat hij zenuwachtig was. Het hield niet op, eerst het grapje van zijn vrienden, de wraak actie en nu dit. Hij wist niet zo goed wat hij moest zeggen, begreep wel dat dit werd gezien als zijn fout. Als hij was doorgelopen hadden deze mensen geen aanvaring gehad met hem en de man met de knuppel.
"Ik ben niet degene met een pistool op zak!" Was zijn tegen argument tegen de man die vond dat de wereld verpest was.
"Ik was ook niet de persoon met een knuppel. Ik probeerde gewoon een gesprek aan te gaan, maar overduidelijk heeft niemand hier het fatsoen om te zeggen dat ze daar niet over wilde praten." Jasper wist dat het fout zou gaan als hij nu door zou gaan. Maar ergens werd hij hier kwaad om. Waarom werd hij op zijn vingers getikt terwijl hij niets gedaan had.

_________________
Looking for misery, but she found me lying naked on the floor

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://foreverhalloween.actieforum.com
Kol Mikaelson

avatar

Aantal berichten : 53

Dossier
Leeftijd: 20
Partner: I met a lot of people and you dont paticulary stand out.
Gezondheid:
100/100  (100/100)

BerichtOnderwerp: Re: Just a cup of coffee.   ma aug 05, 2013 10:44 am


Kol had de boel voor even stil gekregen. Iedereen leek verbaast te zijn door zijn schot, maar lang duurde het niet. Hij die dat helemaal niets deed was degene die uit vloog. Veel anders dan zuchten kon hij niet toen hij een hele preek kreeg. Ja hij had zijn pistool op hen gericht maar er waren toch geen gewonden? Of in ieder geval niet door hem. As het dan zo verkeerd dat hij in de lucht schoot om iedereen wat rustiger te krijgen? Kennelijk wel. Meneerikbentegoedomietstedoen was aan het klagen dat hij gewoon rustig koffie wou drinken. Dat was ook precies wat dat Kol wou, enkel lag zijn koffie nu op de grond. De man klaagde ook nog over de stad maar dat stuk sloeg Kol over. Hij luisterde gewoon niet. In plaats daarvan keek hij naar Knuppelgozer en die andere kerel. Toen dat hij echter ook aangesproken werd over het feit dat hij in het dak geschoten had keek hij meteen op. Zijn ogen vernauwde zich. Zijn pistool liet hij zakken terwijl hij van de tafel af sprong.. Dus het was verkeerd om een kogel af te vuren zonder iemand te raken? Meneer was wel aan het klagen over vecht, maar het was slecht om in het dak te schieten. Met enkele passen stond hij dichter bij de man, zijn pistool had hij op zijn hoofd gericht. ‘Jij klaagt over vechten maar als iemand schiet moet het wel naar iemand zijn? Goed voor mij, laat ik dan beginnen met jou.’ Het ergerde hem dat hij nu ineens ook de schuld leek te krijgen. Was hij nu niet degene die iedereen had gestopt? Daarbij was dat gat nu ook niet zo groot, het was makkelijk weer te repareren. Zijn ogen gleden even naar de knuppelgozer die op de tafel lag omdat Meneerikbentegoedomietstedoen hem ertegen geduwd had.
Vanuit zijn ooghoeken keek hij naar de andere man die ook betrokken was. Die leek ook niet al te blij. Kol kon het hem ook niet kwalijk nemen, ook hij kreeg de schuld van iets waar hij niets aan kon doen. De knuppelgozer, dat was degene die echt de schuld verdiende. Hij was dit begonnen niet Kol, of die andere kerel. ‘Het ziet ernaar uit dat niet iedereen blij is met je commentaar. Ik zou maar zwijgen als ik jou was.’ Zijn pistool had hij nog steeds niet laten zakken, en hij ging die ook zeker niet laten zakken. In ieder geval nu nog niet. Eerst moest Meneerikbentegoedomietstedoen  kalmeren. Zelfs toen dat hij de knuppelgozer los liet en zijn koffie en boodschappen ging halen verwijderde hij zijn pistool niet van zijn hoofd. ‘Bedankt voor de inlichting, dat hadden wij zelf nog niet door. No iets dat je wilt delen?’ De wereld was inderdaad niet meer wat het geweest was, en iedereen wist dat. Het was algemeen bekend.

_________________




Laatst aangepast door Kol Mikaelson op ma aug 05, 2013 10:11 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
James Lion

avatar

Aantal berichten : 96

Dossier
Leeftijd: 21
Partner: My ego.
Gezondheid:
100/100  (100/100)

BerichtOnderwerp: Re: Just a cup of coffee.   ma aug 05, 2013 11:10 am

Het pistool dat ondertussen op mijn hoofd werd gericht kon me geen mallemoer schelen, schiet me maar neer, ik heb toch maar een simpel leven. Blijkbaar werden mijn goede bedoelingen niet zo goed opgevangen door de 2 andere mannen in mijn bijzijn, ik had het ook wel anders kunnen formuleren, maar dat bedenk ik natuurlijk pas nu ik weer wat afgekoeld ben.
Rustig neem ik een slok van mijn koffie en kijk naar de jongen die in eerste instantie aangevallen werd; “Kijk, ik heb ook geen wapens,” zeg ik terwijl ik mijn jas verder open zodat hij dat kan zien, “en ik was ook niet van plan om in iets als dit terecht te komen...” vervolg ik dan terwijl ik de jongen aankijk die zijn pistool nog altijd op mijn hoofd gericht houdt, “En ik was niet boos op jou, ik was boos op die ‘vriend’ van je,” ik wend me weer tot de andere jongen en maak met mijn vinger de handbeweging die tegenwoordig aanhalingstekens verbeeldt, “Ik bedoelde niet dat je moest schieten, dat was niet eens in me opgekomen, maar als je dan toch schiet, schiet dan degene neer die alles begon.” Simpel haal ik mijn schouders op en kijk naar de man die nog altijd op de tafel ligt en het hele gesprek aanschouwt, ik neem weer een slok van mijn koffie en kom tot de conclusie dat die leeg is, dus zet ik hem naast de man op mijn tafeltje. “Hij deugt duidelijk van geen kant als die andere jongeman alleen maar wilde praten, ik ben niet iemand die meedoet aan al deze nonsens die zich tegenwoordig afspeelt, maar ik bedoel, als je dan toch zo nodig een wapen moet trekken... gebruik hem dan nuttig.” Weer haal ik mijn schouders op en kijk even in mijn boodschappen tas of er niks kapot is, de whisky is gelukkig nog in tact.
De tijden dat alles nog relatief rustig was kan ik me nog goed herinneren; mensen negeerde elkaar netjes en hielden zich verder goed aan de regels, op de nodige misdadigers na dan, maar nu bijna alles toegestaan is slaat iedereen volledig door. Ik kan daar zo gefrustreerd over blijven, maar het is ook treurig op een bepaalde manier, als je die vriendelijke buurman van vroeger ineens harteloos iemand ziet neerschieten ‘omdat het kan’. Dat is een van de redenen waarom ik rustig probeer te blijven en altijd vriendelijk probeer te zijn, dus dat zal ik dan ook deze keer doen om alles op een goede noot te eindigen. “Als jullie gewoon koffie wilden, dan trakteer ik wel, ik heb toch iets te vieren.” Met een glimlach die mijn witte tanden laat zien kijk ik beide jongemannen aan, de man met de knuppel mag opdonderen als je het mij vraagt.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper Delta
Admin
avatar

Aantal berichten : 43

Dossier
Leeftijd: 21 years
Partner: you're my heroin, my sucicide
Gezondheid:
100/100  (100/100)

BerichtOnderwerp: Re: Just a cup of coffee.   do aug 08, 2013 6:43 pm

Jasper fronste bedenkelijk zijn wenkbrauwen toen de man onder schot gehouden werd. Tot nu toe had de man een grote mond gehad over alles, maar was dit niet een klein beetje overdreven? Natuurlijk begreep Jasper heel goed dat je moest uit kijken met wat je zei en wat je niet zei. Maar dit ging zelfs Jasper te ver. Des ondanks had hij geen zin om een kogel door zijn kop te krijgen en zag hij zich zelf ook nog niet hemelen. En ondanks dat et niet eerlijk was wat er gebeurde omdat de man die onder schot gehouden werd geen pistool had, kon het Jasper vrij weinig schelen wat de mannen onder elkaar zouden gaan doen. Zo lang hij er maar buiten bleef. Hij wist ook wel dat hij aandacht zou schepen als hij nu probeerde weg te komen door weg te sluipen langs de tafels heen. Dus alles wat Jasper deed was rustig blijven staan en wachtern op wat er ging gebeuren tussen hun. Tot nu toe had Jasper zich ook niet echt met het gesprek vermengd, maar hij werd er wel bij betrokken toen hij een "vriend" van de gast met het pistool werd genoemd. Hij keek de andere man wat verbaasd aan. Zagen ze er uit als vrienden? Als dat zo was zou hij hem wel geholpen hebben en niet dit gedaan hebben. Trouwens waarom liep die gast rond met een pistool te zwaaien alsof het niets is. De criminaliteit was gestegen in hoge maten, maar dat gaf je nog niet echt recht om dood leuk rond te zwaaien met een pistool. Maar ook over die gedachten hield Jasper zich op de achtergrond. Hij kon beter niets zeggen dan dat hij iets te veel zei. “Als jullie gewoon koffie wilden, dan trakteer ik wel, ik heb toch iets te vieren.” Wat? Jasper begreep de wending van het gesprek niet. De man werd net betrokken bij een gevecht, onder schot gehouden en als nog wilde hij een gezellig koffie rondje met hun doen? Jasper keek even naar de andere man en toen weer naar de man die de koffie aan bood. Hij ging wat nonchalant op zijn benen staan en haalde zijn schouders wat op.
"Ligt eraan wat er te vieren valt." Zei Jasper. Hij was niet echt een feestganger, maar gratis koffie sloeg hij niet af. Zonder om te kijken naar anderen trok hij een stoel bij een tafel vandaan en schoof die naar de tafel toe waar de man net had gezeten. Hij keek even achter zich naar de bar waar de vrouw eerder had gestaan. Maar ze was nu spoorloos verdwenen. Iets wat wel logisch was aan deze hele ontmoeting. Waarschijnlijk was ze de politie aan het bellen of schuilde ze achter voor de vuur schoten. Hij hoopte vooral op het laatste want een nieuw bezoekje aan het politie bureau zou zijn cv niet veel goeds doen.

_________________
Looking for misery, but she found me lying naked on the floor

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://foreverhalloween.actieforum.com
Kol Mikaelson

avatar

Aantal berichten : 53

Dossier
Leeftijd: 20
Partner: I met a lot of people and you dont paticulary stand out.
Gezondheid:
100/100  (100/100)

BerichtOnderwerp: Re: Just a cup of coffee.   do aug 08, 2013 9:16 pm


Kol had zichzelf beloofd om zich de eerste weken stil te houden. Niet meteen de aandacht te trekken maar daar was het nu te laat voor geweest. Hij had zich erbij betrokken en de enige reden daarvoor was omdat zijn koffie naar de knoppen was. Hij was hier nog maar een week, misschien juist iets langer. Heel die tijd tot nu had hij zich weten te gedragen, maar hij had moeten weten dat hij het niet lang zou kunnen volhouden. ‘Vriend?’ Hij keek even naar de andere die er gewoon wat bij stond te staan. Het moest wel zijn ding zijn, ergens staan toekijken zonder wat te doen. Als die man dat wou doen dan deed die dat maar. Kol had geen zaken met hem. ‘Zien wij eruit als vrienden?’ Met zijn pistool wees hij van zichzelf naar de andere kerel. Hij had een glimlach op zijn gezicht terwijl hij zijn hoofd schudden van nee. ‘Nee, ik ken hem daar niet eens.’ De man die hij weer onderschot hield bedoelde het niet zo, maar het was nu niet de juiste benaming geweest. Kol moest echter gelijk weer lachen en verplaatste zijn pistool naar de man die zonet nog aan het rondzwaaien was met een knuppel. ‘Dus ik moet hem neer schieten?’ Hij keek de man met de knuppel aan en haalde zijn schouders op. ‘Sorry mate, ik had mij nog voorgenomen me een tijdje stil te houden, maar dat lijkt mij niet mogelijk.’ Het was niet dat Kol door die nieuwe president zo geworden was, zelfs voor dat dit alles starten was hij al wie hij was. Zelfs toen had hij een heleboel slachtoffers op zijn naam. Het kwam dus niet door -deze- wereld dat hij zo was.
Rustig zette hij enkele stappen naar de man op de tafel toe. Zijn pistool gericht op de man, maar hij keek de kerel aan die heel de tijd aan het woord was. ‘Deze staat op jou naam.’ En toen haalde hij de trekker over. Waar de kogel terecht ging komen wist hij niet, enkel dat het in de man ging komen. Altijd al was Kol redelijk impulsief. Hij hield zich niet bezig met regeltjes, hij mocht enkel niet gevangen worden en dat was tot nu toe nog steeds goed gelukt. Misschien dat hij enkele keren verdacht werd maar hij wist zich er altijd uit te praten. Dan zorgde hij ervoor dat iemand anders de schuld kreeg door de sporen naar die persoon te leiden. Het was grappig hoe makkelijk dat ze daar intrapten, maar het was ook handig. Nu in deze tijd was het nog makkelijker om de schuld op een ander te schuiven. Je moest daarvoor enkel maar de juiste namen kennen. Bekende mensen die bekend stonden om hun criminaliteit. Je moest die gewoon aangeven. De man met de knuppel had hij geen blik maar gegund. Hij keek nu enkel maar één man vreemd aan. Degene die heel de tijd een preek gaf en nu koffie aanbood. Hij wisselde even een blik met de andere man die er net zo weinig van leek te begrijpen. ‘En waarom denk jij dat ik dat zou willen?’ Vroeg Kol op zijn beurt.

_________________


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Just a cup of coffee.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Just a cup of coffee.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: NEW YORK :: Shopping District-
Ga naar: